,,Onze mannen? Dat zijn net trekvogels! Als de zon in april of mei doorbreekt zijn ze alweer vertrokken, en pas in de wintermaanden komen ze weer terug”. Ramella, de 54-jarige directrice van de enige school in het dorp, legt uit waarom er bijna geen man te vinden is. Het is een vreemd gezicht, Dzoragjoegh telt officieel zo’n 2000 inwoners, maar de meeste maanden van het jaar zijn er alleen maar vrouwen te vinden. Ze slachten de dieren, repareren de auto’s en herstellen de daken wanneer de harde wind aan de oevers van het Sevanmeer de huizen beschadigd. Net als in andere delen van Armenië vertrekken de meeste mannen als gastarbeiders naar Rusland. ,,We hebben het wel gezellig hoor, daar niet van”, zegt Ramella. ,,Het is een soort vrouwenclub. We helpen elkaar met allerlei dagelijkse bezigheden, je hoeft hier nooit alleen aardappels te schillen. Alleen ga je ze wel missen, die mannen. De mijne komt volgende week terug. Tenminste, dat hoop ik dan maar”.

De migratie is een groot probleem in Armenië, een land met 3,5 miljoen inwoners. Vanwege de hoge werkeloosheid, die in sommige regio’s boven de 40 procent ligt, werken meer dan een miljoen mensen in het buitenland. Vaak beginnen de mannen in Rusland of andere delen van de voormalige Sovjet-Unie nieuwe gezinnen, soms komen ze nooit meer terug. Volgens cijfers van de Internationale Organisatie voor Migratie zorgt de uitkeer bovendien voor een enorme toename in het aantal HIV-besmettingen. Toch leeft het dorp er goed van. Bij een bankfiliaal in een ander dorp zo’n 15 kilometer verderop staan enorme rijen, de mannen sturen iedere week een deel van hun salaris terug naar het thuisland. Ieder huis in Dzoragjoegh een badkamer, overal zijn televisie-antennes en bijna iedereen heeft internet. ,,Je kunt met Skype gratis bellen”, legt Tagije uit, een jonge vrouw met twee kinderen. ,,Met de videoverbinding kunnen de kinderen hun vaders zien, en andersom. Dat helpt een beetje. En wij kunnen in de gaten houden of er bij onze mannen niet een of andere blonde Russische del rondscharrelt”.

Op een heuvel buiten het dorp zijn er toch mannen te vinden. Bij het monument voor de Tweede Wereldoorlog, een groot beeld van twee brede Sovjetsoldaten op een holle sokkel, hebben zich een stuk of twintig verzameld. Ze drinken om de herinnering aan de oorlog van hun vaders en grootvaders levend te houden. Bij ieder glas wodka gaat er een bodempje van de drank over de grond, als eerbetoon. ,,Dit is het hele dorp, meer mannen zijn er niet. En de meeste van ons zijn deze week pas teruggekomen”, legt Arthur Sarkozijan uit. Hij werkt in Vladivostok als buschauffeur. De weken dat de mannen terug zijn in het dorp rusten ze uit. ,,We hoeven niet zo veel te doen, de vrouwen doen het toch al. Bovendien, wij werken de rest van het jaar. Nu hebben we vakantie”. De meeste mannen erkennen dat ze er in Rusland nog een gezin, of tenminste nog een maîtraisse op nahouden. ,,Heb je die Khadaffi gezien op televisie? Hoeveel vrouwen heeft hij wel niet? Denk je dat wij minder zijn dan die woestijnrat? Je leeft maar één keer, wij hebben de pech dat we hier niet kunnen werken. Maar dat wil niet zeggen dat je maanden zonder vrouw hoeft te zitten”.